Avrupa'da ve birçok Asya ülkesinde 1 Nisan, gülme ve şaka günü olarak kutlanmaktadır.
1 Nisan'da birbirini kandırma geleneğinin ortaya çıkışı hakkında çeşitli versiyonlar bulunmaktadır.
En yaygın versiyonun kökü antik Roma'ya dayanmaktadır. Roma'da yaklaşık 2.000 yıl önce bugünkü gülme gününe benzer bayramlar düzenleniyor ve bu bayram "akılsızların günü" olarak adlandırılıyordu. Her şey ise hizmetçilerden birinin İmparator Konstantin'e şakayla gülmenin devlete kendisinden daha çok fayda sağlayabileceğini söylemesiyle başlamıştır. Konstantin ona söylediklerini hayata geçirme imkânı vermiş ve özel bir karar çıkararak yılın bir günü Roma'yı şakacı bir kişinin yönetmesini sağlamıştır. O tarihte ülkenin her yerinde insanlar gülüyor ve çeşitli şakalar yapıyorlardı. Daha yaygın versiyonlardan biri ise Papa Gregory tarafından hazırlanan 1582 yılı Gregoryen takvimi ile ilgilidir. O zamana kadar yeni yıl haftası 25 Mart'ta başlıyor ve 1 Nisan'da sona eriyordu. Takvimin değişmesine rağmen, bazı insanlar yeni yılı eski usullerle karşılamayı tercih ediyorlardı.
Eskiden Fransa'da yeni yıl bayramı tam da 1 Nisan'da kutlanırdı. O gün insanlar birbirlerini tebrik eder ve hediye olarak taze balık gönderirlerdi. Ancak 16. yüzyıldan itibaren kralın fermanıyla yeni yıl 31 Aralık'tan 1 Ocak'a geçen gece kutlanmaya başlanmıştı. Bununla birlikte, "Nisan Balığı Günü" de unutulmamıştı, o gün Fransızların "gülme günü"ne dönüşmüştü.
Antik zamanlarda birçok ülkede yılda bir kez - özellikle 1 Nisan"da - "İtaatsizlik Bayramı" kutlanırdı. O gün insanlar ceza korkusu olmadan yöneticileriyle alay edebilir, günlük davranış kurallarını ihlal edebilir ve olumsuz duygularını "boşaltabilirdi". Aynı zamanda "Aptallar Kralı" ya da "Şakalar Kralı" seçilir, eğlenilir ve fıkralar anlatılırdı. "Aptallar Günü"nde maske takma geleneği de vardı. Çünkü böyle yapıldığında daha güvenli bir şekilde "yaramazlık yapmak" mümkün oluyordu.
Diğer bir versiyon ise Paskalya ile ilgilidir. Buna göre, bazı ülkelerde 1 Nisan, Paskalya öncesi dönemde ilkbahar ekinoksunun başlangıcı olarak kabul edilirdi. Rivayete göre insanlar yeni yılın ilk gününü neşeli şakalarla geçirirdi. Birbirlerini kandırır, saçma hediyeler verir ve kendilerini "Nisan aptalları" olarak adlandırırlardı.
Rusya'da ise Gülüş Günü"nün tarihi 1. Petro"nun hükümdarlığı dönemine dayanır. O dönemde 1 Nisan sabahı, eskiden yangın tehlikesini haber veren alarm çalınmıştı. Herkes telaşla yerinden fırlasa da bunun aslında bir şaka olduğu anlaşılmıştı. Kısa sürede bu gelenek tüm dünyaya, Azerbaycan dahil, yayılmıştır. Gerçi bugün herkes kandırılmamaya çalışır, ama yine de kandırılanlar olur.
Medya da 1 Nisan"ı şakasız geçirmez. Bazı mizahi haberler insanları güldürse de, bazıları bu tür haberlere oldukça ciddi tepkiler verebilmektedir. Bu eğilim özellikle yabancı basında daha çok görülmektedir.
