Kahramanmaraş'ta bir ortaokula yönelik silahlı saldırı sırasında öğrencilerine kalkan olarak hayatını feda eden matematik öğretmeni Ayla Kara'nın oğlu Furkan Kara, annesinin öğrencilerin kaçmasına yardım ettiğini ve onların önüne geçerek siper olduğunu ifade etti. Furkan Kara, "Annem ailemizin kahramanıydı, öğrencilerinin de kahramanı oldu" dedi.
Kahramanmaraş'ta ortaokula gerçekleştirilen silahlı saldırıda matematik öğretmeni Ayla Kara, 2'si başından, 3'ü sırtından ve 1'i sağ bacağından olmak üzere toplamda 6 kurşunla yaşamını yitirdi. Ayla öğretmen, bir gün önce Tekir Mahalle Mezarlığında gözyaşları eşliğinde defnedilmişti. Ayla Kara'nın avukat olan 28 yaşındaki oğlu Furkan Kara, "Öncelikle bu acı olayda hayatını kaybeden kardeşlerime ve anneme Allah'tan rahmet, yaralanan öğrenci kardeşlerime de acil şifalar diliyorum. Vefat edenlere Allah rahmet eylesin. Hiç beklemediğimiz bir durumdu. Annemin kimseyle herhangi bir husumetiydi yoktu. Saldırganın dersine bile girmediği bir öğrenci olduğu ortaya çıktı; ders saatleri bile örtüşmüyormuş, hatta sabahçı grubundaymış" dedi.
Saldırının yaşandığı gün annesinin okula gitme hususunda tereddüt yaşadığını aktaran Kara, "Babamla telefonda konuşmuşlar, 'gideyim mi yoksa gitmeyeyim mi' diye sormuş ancak sonunda gitmeye karar vermiş. Çünkü annem okulunu çok seven bir eğitimciydi. Morali kötü olduğu zamanlarda bile 'okula gitmek bana iyi geliyor' derdi. Dersliğe girdiği anda bütün sıkıntılarını geride bıraktığını söylerdi" diye konuştu.
O gün büyük bir telaşla okula koştuklarını belirten Kara, şunları söyledi: "Annemi her yerde aramaya başladım ama diğer taraftan onu bulmaktan da korkuyordum. Çünkü ortam çok kötüydü, büyük bir kaos hakimdi. Sonunda hastanede olduğunu öğrendik. Ancak hayatını kaybetmiş şekilde hastaneye götürülmüş."
"Annem olay esnasında öğrencilerini kurtarmak için mücadele etmiş. Onların kaçmasına yardımcı olmuş, en sonunda da önlerine geçerek kendini siper etmiş" diyen Furkan Kara, sözlerini şöyle sürdürdü: "Kurtulan öğrencilerin olduğunu duyduk. Annemin öğrencilerini kurtarabildiğini öğrenince çok mutlu olduk. Bu tamamen anlık bir refleks, bir öğretmenlik içgüdüsüdür. Böyle bir davranış önceden planlanamaz. Annem benim ve tüm ailemizin kahramanıydı, şimdi ise öğrencilerinin de kahramanı oldu. Son derece üzgünüz ama bir yandan da onunla büyük gurur duyuyoruz. Eğer bizi görüyorsa bilsin ki, biz onu her zaman gururla anacağız. Allah kendisinden razı olsun, mekânı cennet olsun."
İHA
