Futbol dünyasında elə oyunçular var ki, adlarını vurduqları qollarla, qazandıqları kuboklarla və meydanda göstərdikləri performansla tarixə yazdırırlar.
Karlos Kayzer isə futbol tarixində bəlkə də ən qeyri-adi hekayənin qəhrəmanıdır. Braziliyalı bu şəxs illərlə peşəkar futbolçu kimi yaşayıb, klublarla müqavilələr bağlayıb, komanda yoldaşları ilə məşq edib, azarkeşlərin rəğbətini qazanıb. Ancaq onun hekayəsinin ən qəribə tərəfi budur ki, futbolçu kimi tanınsa da, demək olar, heç vaxt meydana çıxmayıb.
Oxu.Az-ın "İdmandan kənar" rubrikasında bu dəfə futbol tarixində qollarla, assistlərlə və titullarla deyil, futbol dünyasını aldatmağı bacaran Karlos Kayzerdən bəhs edəcəyik.
Uşaqlıq arzusu, yoxsa futbolçu obrazı?
Braziliya futbolu istedadlar yetişdirən böyük məktəbdir. Karlos Enrike Raposo da bu ölkədə futbola maraq göstərən uşaqlardan biri idi. Sonradan Karlos Kayzer adı ilə tanınan braziliyalı "Botafoqo" və "Flamenqo" kimi klubların aşağı yaş qruplarında yer alıb.
Lakin onun futbolçu karyerası adi istedad hekayələrinə bənzəmirdi. Kayzerin sonradan danışdıqlarına və onun haqqında yayılan məlumatlara görə, əsas məqsədi meydanda uğur qazanmaqdan çox, peşəkar futbolçu həyatını yaşamaq idi. O, klublara qoşulmağı, komanda yoldaşları ilə vaxt keçirməyi və futbolçu kimi tanınmağı bacarırdı. Meydana çıxmaq isə onun üçün arzuolunan ssenari deyildi.
Zədələnmək bəhanəsi ilə qurulan plan
Kayzerin ən çox danışılan üsullarından biri zədə bəhanəsi olub. İddialara görə, məşqlərin əvvəlində bir neçə hərəkət etdikdən sonra arxa bud əzələsini tutaraq zədələndiyini bildirirdi. Beləliklə, məşqçilər onun fiziki hazırlığına şübhə etmədən məşqlərdən və oyunlardan kənarda qalmasına icazə verirdilər.
Braziliyalının karyerası ərzində qısa müddətli müqavilələr bağladığı, bir klubdan digərinə keçdiyi bildirilir. Müqavilə müddəti başa çatanda isə növbəti komandada eyni ssenarini təkrarlamaq imkanı yaranırdı.

Ancaq Kayzer yalnız zədə bəhanəsi ilə kifayətlənmirdi. Onun haqqında yayılan hekayələrdə futbolçunun "Banqu" klubunda oynayarkən meydana buraxılacağını anlayanda azarkeşlərlə mübahisə yaradaraq qırmızı vərəqə aldığı da bildirilir. Bu yolla oyuna çıxmaqdan yayındığı iddia olunur.
Oyuncaq telefon, saxta əlaqələr və dostluqlar
Kayzerin futbol dünyasında qalmaq üçün istifadə etdiyi deyilən üsullar bununla bitmirdi. O, guya xarici klublardan təkliflər aldığını göstərmək üçün oyuncaq telefondan istifadə edərək ingilis dilində danışırmış kimi davranırdı. Beləliklə, ətrafındakılarda onun Avropada əlaqələrinin olduğu təəssüratını yaratmağa çalışırdı.
Komanda yoldaşları ilə münasibətlər qurmaq da onun strategiyasının bir hissəsi idi. Kayzerin futbolçular üçün məclislər təşkil etdiyi, jurnalistlərə hədiyyələr verdiyi və bu yolla özü haqqında müsbət xəbərlərin yayılmasına çalışdığı söylənilir.
Onun Braziliya ilə yanaşı, ABŞ və Fransada da klubların heyətində yer aldığı bildirilir. Fransa macərası barədə yayılan hekayələrdə isə Kayzerin məşqlər zamanı topları tribunaya vuraraq vaxt keçirdiyi və bununla ciddi məşq etməkdən yayındığı iddia olunur.

24 ilin sirri: futbolçu, amma statistikasız
Karlos Kayzerin hekayəsini maraqlı edən məqam onun uzun müddət futbol mühitində qala bilməsidir. Peşəkar klublarla əlaqə qurmaq, müqavilə imzalamaq və futbolçu kimi qəbul edilmək üçün müxtəlif yollar tapdığı iddia olunur.
O, meydanda göstərdiyi oyunla deyil, meydandan kənarda qurduğu münasibətlərlə irəliləyirdi. Bununla belə, Kayzerin karyerası ilə bağlı yayılan bəzi hadisələr sonradan şişirdilmiş və mübahisəli formada təqdim olunub.
Futbol dünyasını tərk etdi, hekayəsi isə qaldı
2000-ci illərin əvvəllərində Kayzer futbolçu karyerasını başa vurdu. Onun gözündəki problemləri səbəb göstərərək futboldan uzaqlaşdığı bildirilir. İllər sonra isə bu qeyri-adi həyat hekayəsi yenidən gündəmə gəldi.
2018-ci ildə onun haqqında çəkilən "Kaiser: The Greatest Footballer Never to Play Football" sənədli filmi braziliyalının hekayəsini daha geniş auditoriyaya tanıtdı. Filmdə Kayzer özü də karyerası boyunca istifadə etdiyi üsullardan danışırdı.

Bu gün Karlos Kayzer futbol tarixində qeyri-adi bir obraz kimi xatırlanır. O, dünya ulduzuna çevrilmədi, böyük titullar qazanmadı və futbol meydanında yadda qalan qollar vurmadı. Ancaq onun hekayəsi başqa bir sual doğurur: futbolçu olmaq üçün mütləq yaxşı futbol oynamaq lazımdırmı, yoxsa bəzən futbol dünyasının özünü inandırmaq da kifayət edir?