Kubra Məhərrəmova yazır...
Qan da elə bir şeydir ki, illərlə sakit axa, birdən coşub daşa bilər. Sadəcə qanın oyanması üçün bir qədər zaman və şərait gərəkdir.
Qan yaddaşı sözü də havadan, sudan götürülməyib. Qanın özündə saxladığı informasiya gözümüzün rəngindən tutmuş, dədəmizin xasiyyətinə qədər bizə keçir, xasiyyətimizi formalaşdırır və bizdən sonrakı nəslə də bizdən bir pay aparır.
Qandan söz düşmüşkən, hazırda İranda damarında türk qanı axan 30-40 milyon arasında insan yaşayır. Sadəcə İranın özünə sərf etməyən bu məlumat fərqli mənbələrdə müxtəlif cür göstərilir. Gah azaldılır, gah da saxtalaşdırılır.
İranın ümumi əhalisi isə təqribən 91 milyondur. Təsəvvür edin ki, yarısı, bəlkə də yarısından çoxu türkdür.
İran rejimi illərlə türklüyü və türkçülüyü həmin ərazilərdən silmək istəsə də, türk dilində danışmağı qadağan etsə də, Şərqi Azərbaycan əyalətinin Miyanə şəhərində bir ananın şirin bayatı səsi İran rejiminin dizini yerə atır.
"Mindim dəvənin boynuna,
Əlimi qoydum boynuna,
Babalım bais boynuna,
Qoy aparsın yadlar məni,
Qul eylər (Hüseyn bala) satar məni".
Dəvənin boynunu qucaqlayan, onun nazını çəkən ananın səsi susuz torpaqlara yağış kimi yağır, ürəyimizə məlhəm kimi yayılır. Arazın o tayından bu tayına səs-haray verir. Nisgilli olan bu səs, xəbər verir ki, biz buradayıq, qanımız da, dilimiz də, bayatımız da buradadır. Özümüz də torpağımızdayıq. Qurban sənə, ay ana. Şirin üzünə, doğma dilinə, nazlı avazına qurban.
Ən maraqlısı da odur ki, Azərbaycanı ikiyə bölən "Türkmənçay" müqaviləsi də məhz Miyanə şəhərinin yaxınlığında yerləşən Türkmənçay kəndində 1828-ci ildə imzalanıb. Təsadüfdürmü, bu türk torpağında türk anasının dediyi bu bayatı?
Deyirlər təsadüf olmur. Həm də deyirlər ki, təsadüf Allahın gizli imzasıdır.
Arazın o tayında qalan, bizdən ayrı düşən qardaşlarımız bu gün səhər yenə də milli kimliklərini, mərdliyini, türklüyünü bir daha nümayiş etdirdilər.
Bu gün səhər "Azad İran" teleqram kanalı xəbər verdi ki, bəs Güney Azərbaycan ayaqdadır, oyaqdır.
Güney Azərbaycan Milli Hərəkatının fəalları Təbrizdə Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyev və Türkiyənin dövlət başçısı Rəcəb Tayyib Ərdoğanın şəkillərini şəhərin müxtəlif yerlərində divarlara vurublar.
Fotoların üzərində də "Yaşasın Qarabağ qəhrəmanı Əliyev başqan!" və "Yaşasın Şam fatehi Ərdoğan rəis!" yazısıyla.
İndi bunu görən Seyid Əli Xamenei nə etsin, onun fətvası ilə Azərbaycanı, Azərbaycan xalqını, onun ölkə başçısını təhqir edən Seyid Həsən Amulini nə etsin?
Mən deyim, hər ikisi tövbə eləsin!
Bir daha nə Azərbaycanın, nə Azərbaycan xalqının, nə də onun prezidentinin adını dillərinə alsınlar! Amma digər tərəfdən də başa düşürəm ki, qorxurlar.
Çünki sən silah və qorxu gücünə, həbsxanalarla təhdid etməklə bir yerə qədər mübarizə apara bilirsənsə, bayatıya, sözə, şivəyə qarşı bunu edə bilmirsən və bilməzsən! Çünki acizsən, qan yaddaşının, türklüyün və türkçülüyün qarşısında çox cılızsan!
Bir bayatı, bir bənd şeir Xameneini parça-tikə edirsə, deməli elə ən güclü silah elə türkün səsi, sözüdür.
Heç yadından çıxmaz, 2020-ci ildə Bakıda keçirilən Zəfər paradında Türkiyənin prezidenti Rəcəb Tayyib Ərdoğan qalib ordunun və qardaş türk hərbçilərinin qarşısında Laçın bayatısından bircə bənd dedi.
Dedi ki,
"Arazı ayırdılar
Lil ilə doyurdular,
Mən səndən ayrılmazdım
Zor ilə ayırdılar".
Deyilən bu bir bənd bayatı onları necə səksəkəyə saldısa, Türkiyənin İrandakı səfirini nazirliyə çağırıb nota da verdilər.
Mən yüksək kürsülərdən danışa bilməsəm də, onu bilirəm ki, türkün bayatısı, türkün səsi hər zaman İran rejimi üçün silahdan daha təhlükəli olub.
Çünki elə İran hökumətinin apardığı sorğular nəticəsində görünən odur ki, İran rejimini ayaqda saxlayan dini kimlik məsələsi öz gücünü, aktuallığını itirir. İranda yaşayan xalqlar, xüsusən də Azərbaycan türkləri öz milli mənsubiyyətini daha dərindən dərk edir və bununla fəxr edirlər. Təbii ki, bu işdə Azərbaycanın Qarabağda əldə etdiyi qələbə vacib rol oynadı.
Sözlərimə qüvvət kimi İranın gözəl və məğrur qadınlarının davranışı da nümunə gətirə bilərəm. İran hökuməti artıq qol gücünə, zor gücünə gözəl İran qadınlarının başını örtə bilmir. Onları məcburən qara örtük məhkumuna çevirə bilmir. Azad ruhlu və mübariz İran qadını Məhsa Emininin məzarı üstündə saçlarını kəsməklə bütün dünyaya bildirdi ki, Məhsa Eminini İran polisi hicab taxmadığı üçün qətlə yetirib.
Və İran qadını bu qətlin təkrarlanmasına imkan verməyəcək!
Məhz bu qadınlar İranı qara cübbəli mollaların əlindən xilas edəcəklər! Gülüşləri, qara saçları, gözəl gözləri, mərd və qorxmaz ürəkləri, bir də həzin bayatısı ilə...
