Samir Əli yazır...
Şuşanın dağları, başı dumanlı...
30 ildən artıq bu mahnıya qulaq asmaqla həmin dağları, o sıldırım qayaları həsrətlə xatırlamışıq, o ərazinin bir parça torpağını, bir tikə qaya parçasını görməyimizi səbirsizliklə gözləmişik. Hər dəfə qəsbkar ermənilər Şuşadan, Cıdır düzündən, Laçından, Kəlbəcərdən videolar çəkib paylaşanda biz həmin videoları gözyaşları ilə izləmişik, yurd-yuvamızın düşmən tapdağında viran qalmasına ürək ağrısı ilə baxmışıq. O torpaqlara qovuşmaq arzusunda olmuşuq, amma nə vaxt bu istəyimizə çatacağımızı bilməmişik.
Hər dəfə keçmiş təmas xəttində atəşkəs pozulanda, ermənilər təxribat törədəndə ilk ağlıma gələn cümlələr bu olub: görəsən, nə vaxt Azərbaycan Ordusu bu əraziləri mənfur düşməndən alacaq? Görəsən, nə vaxt biz öz torpaqlarımıza qovuşacağıq? Görəsən, nə vaxt biz qız-gəlin ismətli Şuşa dağlarını, hər parçası sənət əsəri olan sıldırım qayalara sahib çıxıb onu qoruyacağıq?
Şuşa da alındı, Laçın da, Kəlbəcər də.
30 il işğal altında olan bütün torpaqlarımızdan düşmənlərin hər ləpiri silindi, təxribatçı qonşularımızı iti qovan kimi qovduq. 2020-ci il sentyabrın 27-də ermənilərin törətdiyi təxribat cavabsız qalmadı. Ali Baş Komandanın əmri ilə Azərbaycan Ordusu əks-həmlə hücumuna başladı və 44 gün ərzində işğal altında olan bütün torpaqlarımız işğaldan azad olundu.
Qəhrəman oğullarımızın qanı, canı bahasına Qarabağın başı üzərindəki qara buludlar qovuldu, Şuşa da, Cıdır düzü də özümüzə qayıtdı. Bu xoşbəxtlik Azərbaycan tarixində son 100 ildə bir ilk oldu. Azərbaycanın itirilmiş torpaqları geri qayıtdı.
Torpaqlarımız işğaldan azad olunandan sonra həmin ərazilərdə sürətli yenidənqurma işlərinə başlanıldı. Düşmən tapdağı altında qalan torpaqlarımız, ermənilər tərəfindən dağıdılan tarixi abidələrimiz, məscidlərimiz, dahi şəxsiyyətlərin ev-muzeyləri, güllələnmiş heykəllər bərpa edildi və edilir.
Bütün bu genişmiqyaslı işlər görülən ərəfədə Şuşa qayalarına qarşı olunan hörmətsizlik insanlığa sığmayan bir hərəkətdir. Azərbaycan dövlətinin işğaldan azad olunan əraziləri cənnətə çevirməsi, sürətli bərpa işlərinin görüldüyü bir vaxtda hansısa turistin tarixi yerlərə qarşı etdiyi bu hərəkət vandallıqdan başqa bir şey deyil.
Tək Şuşada deyil, Bakıda da gördük bu hərəkətləri. Abidənin - istər tarixi olsun, istər təbii - üzərini yazmaq, boyamaqla nə qazandılar? Eybəcər, qara-qura, cızma-qaralı divar görmək hansı sakinə xoşdur? Elə bir küçədə, məhəllədə yaşamaq niyə bir ölkə vətəndaşına, qonşuya, qohuma rəva görülməlidir ki?
Onlarla əcnəbi bloqer, vloqer gəlir ölkəmizə. Əksərinin paylaşımlarına baxırsan - valeh olurlar səliqəyə, təmizliyə. "Baxın, bizim ölkəmizdə belə təmizlik görməzsiniz", - deyirlər. Bəs niyə belə yaramaz hərəkətlərlə o abadlığa valeh olanların sözlərinə inanıb ölkəmizə gələnləri qaçıraq?
Vətən torpağının hər qarışı qiymətlidir, sözsüz, qan, can bahasına azad edilənlərə isə münasibət daha həssas olmalıdır. O torpaqları hamımız bir nəfər kimi öpməliyik və öpürük. O qayaları dizin-dizin qalxan, düşmənə sinə gərən, düşmənin üstünə gedib onları məhv edən igidlərimizin ləpirləri qarşısında diz çökməliyik. O qayaların hər biri bizim üçün bir tarixdir, bir qəhrəmanlıq salnaməsidir. Çünki o qayaların hər birində bir qəhrəman izi var. O izləri qorumaq hər birimizin boynunun borcudur.
Şuşaya gedib qayaya adını yazmaqla heç kim tarixə düşmür. Əksinə, tarixin qarşısında öz məsuliyyətsizliyini göstərir. Bəzi yerlərdə iz qoymaq yox, izləri qorumaq lazımdır.
Şuşanın gözəlliyi elə torpaq rəngində qayası, zümrüd rəngində otları, dağlarının başına yığılan çəni-dumanıdır.
Şuşanın daşına, qayasına boya vurmayın, cənablar. Şuşa şəhidlərin qanı ilə boyanıb!
