"Beynəlxalq hüququn norma və prinsipləri, eləcə də Cenevrə konvensiyası müharibələr zamanı insanlığın əsas standartlarının qorunmasını tələb edir. Lakin təəssüflər olsun ki, biz humanitar hüququn kobud şəkildə pozulduğunu dünyada gedən bütün müharibə və münaqişələr zamanı əyani görürük. Əsas amil isə o olmalıdır ki, selektiv yanaşma və tətbiq olmasın".
Bu sözləri Oxu.Az-a açıqlamasında siyasi elmlər üzrə fəlsəfə doktoru, politoloq Şəbnəm Həsənova deyib.
O bildirib ki, mina terrorundan, beynəlxalq humanitar hüququn pozulması faktından əziyyət çəkən tərəflərdən biri də Azərbaycandır:
"Ölkəmiz həm də selektiv yanaşma ilə üz-üzə qalan tərəfdir. Ermənistan illər ərzində torpaqlarımızın hərtərəfli istismarı ilə məşğul oldu. İnsanlarımızın öz doğma yurd-yuvalarından didərgin salınması azmış kimi, həm də mədəni irsimizin talanması istiqamətində addımlar atdı. Əsas amallardan biri ondan ibarət idi ki, azərbaycanlının, türkün izi, nəfəsi bu torpaqlardan silinsin, kəsilsin. Dini, tarixi abidələrimiz təhqir olunurdu. Xüsusən də Füzulidə, Cəbrayılda, Zəngilanda qanunsuz iqtisadi fəaliyyətlərlə məşğul idilər. Paralel olaraq kütləvi şəkildə Yaxın Şərqdə yaşayan erməniləri bu bölgəyə köçürməklə demoqrafik balansı dəyişmək, bununla da gələcək üçün zəmin yaratmaq istəyirdilər. Ermənilər nəinki daşı daş üstündə qoymurdular, bu daşları da daşıyıb satırdılar. Ermənistanın Azərbaycana vurduğu zərbə təbii ki, bunlarla məhdudlaşmadı. İşğala son qoyulduqdan sonra torpaqlarımızdan gedərkən bizi mina təhlükəsi ilə birbaşa üz-üzə qoydular. Buna görə də tarixi qətiyyən unutmaq olmaz. Bu mina problemi neçə-neçə mülki vətəndaşlarımızın, polislərimizin, bu sahə üzrə çalışan insanların həyatına son qoydu. Ağır xəsarətlər alan insanlarımız, fiziki sağlamlığından məhrum qalan vətəndaşlarımız oldu".
O bildirib ki, kütləvi minalanma bir tərəfdən insanların doğma torpaqlarına təhlükəsiz qayıdışını çətinləşdirirsə, digər yandan da torpağın məhsuldarlığını aşağı salan amildir:
"Elə Prezident İlham Əliyevin Cəbrayıl və Zəngilan rayonlarına son səfəri zamanı da toxunduğu məsələlərdən biri bundan ibarətdir: Ermənistan torpaqlarımıza elə bir böyük zərər vurub ki, onların özünə gəlməsi üçün illər lazımdır. Cəbrayılda, Zəngilanda təsərrüfat sahələri var idi, insanlarımız əkinçiliklə məşğul idilər, bu sahə üzrə dövri əsasda yüksək nailiyyətlər əldə olunurdu. İndi isə Azərbaycan bir tərəfdən mina təhlükəsi ilə mübarizə aparır, digər tərəfdən sülh gündəliyini təşviq edir, irəliyə doğru aparır. Bu şübhəsiz ki, iqtisadi fəaliyyətə də ziyan vurur, müəyyənləşdirilən, üfüqdə görünən layihələri gecikdirir. Beynəlxalq ictimaiyyət isə bu məsələ ilə bağlı heç bir addım atmır.
Lakin Azərbaycanın fəaliyyəti hərtərəflidir. Bir tərəfdə biz masada sülh gündəliyini irəliyə doğru aparırıqsa, digər tərəfdə də beynəlxalq ədalət məhkəmələri çərçivəsində hələ də Ermənistanın üzərindən təzyiq mexanizmini kəsməmişik, nə də yumşaltmamışıq. Odur ki, bu istiqamətdə, özü də "erməni irsini" yenidən qurmağa keçdikləri bir mərhələdə biz də təzyiq etməliyik ki, beynəlxalq ictimaiyyət həm mədəni irsə illər ərzində vurulan ziyanla bağlı addımlar atsın, həm də mina problemini diqqətdə saxlasınlar".
